belle smiles again

Moeizaam

Weinig geschreven hier en toch gebeurt er veel. Niet alles is het beschrijven waard en vaak heb ik er simpelweg geen zin in. Ik ben mijn spirit kwijt, drijf een beetje doelloos rond en mis de kracht die me zo vaak deed opveren.

belle smiles...

Ik realiseer me dat ik de laatste maanden veranderd ben van een blije meid in een tobberig nerveus zieltje en herken mezelf nog amper.
Dat met H. heeft me enorm te pakken gehad, veel en veel meer dan ik wilde toegeven. Daarnaast grijpen de problemen rond de ziekte van mijn jongste zoon me natuurlijk vreselijk aan. En intussen ben ik ook nog eens ingrijpend mijn leven aan het veranderen.
Wat er bij komt is dat mijn hormoonhuishouding kolkt en rommelt en dat dat zo nu en dan enorm van invloed is op mijn functioneren.
Alles bij elkaar niet niks. Ik voel me moe en emotioneel uitgeput. Eenzamer dan ooit ook.
Ongetwijfeld zal ik later inzien waar dit goed voor was...

belle smiles...

Mijn zo veelbelovende contact met D. lijkt niet dat te brengen waar we beiden op hoopten. We zijn erg verschillend en de omstandigheden werken op zijn zachtst gezegd niet erg mee. Hij heeft een relatie, een druk huishouden met kinderen en dieren én een veeleisende job. Tijd en aandacht zijn dus meer dan kostbaar. Daarnaast lijken onze verwachtingen vaak niet te passen. Moeizaam allemaal en eerder leidend tot verdriet en teleurstelling dan tot die mooie diepte en dat wederzijdse plezier die we voor ogen hadden.
Wat wel mooi is, is dat we elkaar positief tegemoet blijven treden en zo toch iets voor elkaar blijven betekenen. Wat dat dan precies is? Het is niet nodig alles maar te definiëren...

belle smiles...

H. is min of meer verdwenen uit mijn bestaan en dat is goed. We hebben afgelopen week samen gegeten en ik merkte dat ik hem nu dan uiteindelijk toch losgelaten heb. Over verschillen gesproken. Het is goed zo.

belle smiles...

Vorige week mocht ik het appartement bekijken waar ik komend voorjaar naartoe verhuis. Het is nog niet klaar, maar het is nu al prachtig. Ruim, groot en licht. Veel enorme ramen en flinke ruimtes. Ik ben ontzettend blij met deze nieuwe plek en kijk er erg naar uit om er te gaan wonen. Die verhuizing is zo'n beetje mijn lichtpuntje op het moment. Ik maak voorzichtig plannen en bedenk hoe het eruit komt te zien.

Voor P. is het moeilijker. We delen nog steeds een huishouden en hij kan pas plannen maken zodra ons huis verkocht is en hij zelf ook iets kan gaan kopen. De tijd is er nu niet naar om met twee hypotheken te gaan leven. Ik merk dat het optimisme dat ik ook hier altijd toonde, minder begint te worden.
Het moet natuurlijk niet zo zijn dat ik met het ondertekenen van mijn huurcontract een financiële veroordeling over ons beiden afroep. We zullen zien hoe het loopt, er is op dit moment niets dat we doen kunnen.

belle smiles...

Niet veel blije dingen, maar het tij keert ongetwijfeld wel weer. Ik ga maar eens even wat ondernemen hier. Bezig blijven en vooral niet wegzakken. Dit meisje loopt nog altijd rechtop al is het een beetje moeizaam zo nu en dan.

belle smiles...

Ingelijfd

Een beetje verbaasd nog en met een hoofd vol watten en een lijf vol gloeiende kolen loop ik wat verdwaasd door het huis.
Ben ik dit?

belle smiles...

Hij maakt het beste in me los. Althans, daar is hij druk mee bezig. Hij krijgt zijn handen vol aan mij, maar gelukkig vindt hij dat erg leuk.
En ik? Ik zit vol met vragen. Wat als...? Ja maar...

Ik laat het maar gebeuren. Veel anders zit er trouwens niet op.

Het is goed zo.

belle smiles...

Jij

Een simpel antwoord op een simpele vraag maakt alles rond voor mij.

What's in it for you?

jij

belle smiles...

Er is iets bijzonders gaande. Ik durf het nog amper hier neer te zetten.
Maar het houdt me bezig.
Het lijkt erop dat er iemand is die begrijpt wat ik bedoel.

belle smiles...

Worstelen

Een spontane afspraak met een dominante meneer die ik al een tijdje ken, gaf het weekend op een vreemde manier kleur. Geen glanzend goud om eerlijk te zijn, maar wel momenten die bijzonder genoeg waren om over na te denken.

Een hoop geworstel met blokkades en opgekropte emoties en dat mondde uit in een bijna letterlijke worsteling met mijzelf. Zó graag wilde ik klein zijn, maar het leek wel of ik er niet bij kon komen. Toch was er - al was het dan fragmentarisch - dat gevoel, dat wegkruipen, dat uit handen geven van de controle. Maar moeizaam was het, dat is zeker. Die paar zeldzame momenten waren erg fijn, het is precies dat waar ik zo naar verlang.
De meneer in kwestie leek het allemaal wel te begrijpen en hij vond het niet onaangenaam. Gelukkig maar.

belle smiles...

Problemen met een doodzieke hond maakte dat deze afspraak vreemd afliep. Hij reisde met het arme dier af in de dierenambulance en ik ruimde op, sloot af en vertrok naar huis. Doodmoe van alle emoties, onzekerheid en deze bizarre afloop.
Voor hem was het allemaal veel erger. Hij kwam later die dag zonder zijn hond weer thuis.
Ik ben ervan overtuigd dat deze hond een prima leven bij een verstandige, zorgzame baas heeft gehad.

belle smiles...

Die onderdanigheid van mij, waar ik steeds zo naar op zoek ben, vormt een bijzonder contrast met mijn dominante karaktertrekken. Die worsteling is niet voor niets zo groot natuurlijk en zo nu en dan zoekt mijn dominantie andere wegen.

Afgelopen woensdag heb ik tijdens een etentje "life" kennisgemaakt met de onderdanige jongen waar ik eerder over schreef. Het was leuk en ik voelde me er prettig bij, maar zo nu en dan was mijn behoefte aan een meer leidende man behoorlijk voelbaar.
Twijfels dus over deze nieuwe weg, maar daar had de jongeman zelf absoluut geen weet van. Hij genoot en ik begreep dat maar al te goed. We gaan elkaar vast nog wel zien.
Hij worstelt trouwens ook, al moet dat heel letterlijk gelezen worden: wedstrijden tussen mannen die elkaar tegen de grond drukken. En nee dames, hij is mooi gebouwd en slank!

belle smiles...

Gelukkig beleef ik ook aangenamere zaken dan al dat geworstel.
Vorige weekend had ik een erg leuke middag bij de VSSM in Zwolle. Ik liep daar regelrecht in de armen van twee bevriende zeer "opzwepende" heren. We hebben met zijn drieën een uurtje geweldig leuk plezier gemaakt. Hard tegen hard, en mijn genoegen lag natuurlijk op het masochistische vlak. Ik genoot er enorm van weer eens te kijken hoe ver ik gaan kon. Ogen open en ze aan blijven kijken, tussen tranen door zo af en toe een schaterende lach; helemaal mijn ding, dat intense oogcontact tijdens het spel.
We zaten op één golflengte, als drie gelijkwaardige vrienden. Er kwam zelfs nog een vierde bij, plus als vijfde zijn slavin. We hebben wel vaker wat samen gedaan en zij en ik mochten elkaar even fysiek en moreel steunen tijdens dit spel. Want een spel was het voor mij die middag. Wel geven, geen onderdanigheid. Maar genoten hebben we, alle vijf!

belle smiles...

Gedurende de afgelopen week bleek tijdens een gesprek met H. waarom ik steeds minder van hem vernam. Daarmee werden meer zaken duidelijk, ook over onze verhouding tot dan toe. Ik was misschien toch liever in de waan gebleven dat het inderdaad niet aan mij lag.

En dat brengt me terug bij het begin van dit bericht. Emoties die eruit moesten kwamen vooral hier vandaan. Groot zijn en stoer blijven lukt nu eenmaal niet altijd en soms is het ook beter om niet altijd alles zelf op te willen knappen.

Worstelen dus.

belle smiles...

Hard

Het was één groot feest afgelopen vrijdag. Erg veel pret, heel ontspannen allemaal. Twee kinderen in een speeltuin; een wat vreemde vergelijking misschien in dit verband, maar het geeft wel heel goed de stemming weer.

Verschillende fantasievolle bondages al dan niet in combinatie met klemmen, speeltuig, gag. Verrassende acties, fantastisch lekkere seks. Een meneer met veel fantasie en alle mogelijkheden dat te verwezenlijken. Lief, leuk en zo nu en dan lekker ruig. En dat allemaal in die prachtige setting van die reusachtige witte slaapkamer met die ronde witte dakspanten. Wat wil een meisje als ik nog meer. Nog twee dagen erna was ik volkomen gebroken...

De man van de witte balken, het was bijna twee jaar geleden maar we pakten het touw weer moeiteloos op. Het voelde of ik een prijs gewonnen had, erg goed, juist nu. Heel blij mee. Zijn lach danst nog rond in mijn hoofd.

belle smiles...

Het contact met de onderdanige jongeman neemt steeds leukere vormen aan. Ik begeef me op een nieuw pad en samen met hem ontdek ik bijzondere kantjes van hem én van mijzelf. Het wordt tijd dat we elkaar gaan ontmoeten om te zien of we ook in het echt een klik hebben samen. Dat gaat zeer binnenkort gebeuren.

belle smiles...

Ik mis ontzettend de gezellige babbels met H. Een en al verwijdering. Ik haat het. Dat was nou ook weer niet nodig. Het is hard, ik voel me gedumpt en waarom nou helemaal. Die constatering verandert er niets aan en ik verwacht ook niet dat dat nog gaat gebeuren.

Zin

Na ongeveer een jaar lang min of meer uitbundig gedagdroomd te hebben, ben ik bezig meer en meer in mijn schulp te kruipen. Het liefst zie ik zo min mogelijk mensen en het voelt alsof ik herstellend ben van iets. Dat "iets" heet een ongelukkige liefde te zijn en verdomd dat is het ook. Eenzijdig, maar dat was vanaf het begin duidelijk. Dat ik erin getrapt was zag ik veel en veel te laat. Eigen schuld, zou je kunnen zeggen. Blind en doof.
Ik ben wel zo eigenwijs dat ik de momenten waarvan ik intens genoten heb blijf koesteren. Ze zijn me dierbaar en dat blijft. De rest blijft helaas ook erg helder aanwezig. Maar dat helpt om te relativeren. Hij is vervelend, afstandelijk en eigenwijs. Toch, belle?

belle smiles...

Zou het een soort van tegenoffensief kunnen zijn, dat ik juist nu zo trek naar mijn dominante kant? Ik verdiep me er maar niet te veel in, maar ben blij met dat wat er op mijn pad komt. Hij is slim, scherpzinnig, vlot en vrolijk (goh, waar heb ik dat vaker gehoord...) en onderdanig ja. Heerlijk om te voelen hoe ik daarmee om kan gaan. Hij geniet en ik geniet mee. Ik droom van nieuwe acties en mijn fantasie haalt me zo af en toe bijna in.

belle smiles...

Toch blijft mijn hang naar een warme leidende hand wel degelijk aanwezig. De mailwisseling met de geleerde meneer is een bron van plezier en er zijn hier en daar wederzijdse uitdagingen waarneembaar. Ook daar geniet ik van. Evenals van zijn woorden. Weloverwogen en goed gekozen. Dat zijn nu eenmaal ook dingen die mij raken. Blij word ik ervan!

belle smiles...

Nog een paar nachtjes slapen tot het feestje met de man van de witte balken. We hadden gisteravond nog even contact via msn. Al pratende met hem constateerde ik dat mijn hele lijf, mijn hele wézen, ernaar snakt aangeraakt te worden. Het is zo lang geleden dat ik écht een paar handen aan mijn lijf mocht voelen. Op het moment ben ik ontzettend eenzaam daarin, alles wat ik wil is een beetje gekoesterd worden, even lekker bij iemand weg kunnen kruipen voor de grote boze wereld. En verder is het natuurlijk ongelofelijk fijn om weer eens te mogen ervaren dat iemand lekker ongecompliceerd zin in me heeft. Oók fysiek. Halleluja!

belle smiles...

Boek uit

Vandaag een rustige zondag thuis. Eindelijk "De Vliegeraar" uitgelezen. Het wordt me vast niet door veel mensen in dank afgenomen, maar ik heb er iets bij van "waar maakt iedereen zich druk om". Geen slecht boek hoor en boeiend ook, maar voor mij niet echt hét boek van de eeuw.

Er is nog een boek dat ik uitgelezen heb. Figuurlijk dan. Het was leuk, boeiend, maar ook kloterig dramatisch zo nu en dan, al was dat totaal onbedoeld. Letters en woorden vielen niet op de juiste plaats en droegen totaal iets anders uit dan de bedoeling was. Dat geldt zowel voor schrijver als lezer denk ik. Cryptisch weer? Ja. Maar van de week besefte ik plotseling, door een lullig akkefietje, dat het boek uit was. Het ligt nu ergens kwaad weggesmeten in een hoekje, maar het krijgt vast nog wel een mooi plekje ergens in de boekenkast, al gaat dat nog wel een hele tijd duren denk ik.

belle smiles...

De ene ervaring lokt de andere uit en vaak leer je er ook door wat je juist niet wilt. Ook gesprekken met vrienden helpen daarbij.
Vrijdag met Ton gegeten. Ton is op dit moment de enige die écht bij mijn gevoel kan komen. Dat is bijna bizar gezien ons verleden, of misschien juist daardoor niet. Hoe dan ook, hij wrikte moeiteloos iets los dat ik bijna vergeten was. Verstopt. Weggeduwd. Maar niet goed genoeg. Ik ben er blij om.
Ik realiseer me dat ik erg gemakkelijk mijn emoties toon, maar dat mijn werkelijke gevoel voor vrijwel niemand zichtbaar is. Dat is voor mijn omgeving niet altijd even leuk. Maar leef ik voor mijn omgeving?

belle smiles...

Ik ben boos op de wereld, op mezelf en op mannen in het algemeen. Bdsm, seks, het interesseert me allemaal totaal niet op het moment.

Een dagje sauna met Wolf. Wolf was er wel en toch ook weer niet. Het voelde alsof we allebei op ons eigen eiland zaten. Dichtbij genoeg om elkaar te zien, te ver om elkaar te verstaan.
Weet je nog Wolf, de waterval? Ik ben 'm even kwijt...

belle smiles...

En dan is er nog een bijzondere mailwisseling met een in mijn ogen geleerde meneer.
Ik geniet van de woorden op mijn scherm en kijk uit naar meer.

belle smiles...

En last but not least: een afspraak met de "meneer van de witte balken". Plezier van lang, lang geleden pakken we moeiteloos weer op. Zijn zonnige ongecompliceerdheid is me meer dan welkom op het moment. Een klein feestje voor Baronesse Bellefleur. Zet de bubbels maar weer klaar vrolijke vriend, je komt als geroepen!

belle smiles!

Niet voor de helft

Vorige week naar de VSSM in Utrecht geweest, vandaag in Zwolle. Ik doe mijn best. Mensen ontmoeten. Gesprekken... De gebruikelijke complimenten... belle is mooi... belle is leuk, heeft stijl, humor...
En ondanks al die benijdbare eigenschappen is belle verdomd alleen.

Volgens sommige mensen in mijn omgeving leg ik de lat te hoog. Te hoog voor wat? Voor mezelf? Of voor mijn potentiële sm-partner(s)?
Ik leg die lat inderdaad hoog. Ik laat me niet zomaar door de eerste de beste zgn. stoere meneer domineren. Dat werkt trouwens ook niet. Daar is nu eenmaal een bepaald type meneer voor nodig. Blijkbaar zijn die schaars.
Ik heb ontdekt dat voor de helft gaan geen oplossing is. Daar word je alleen maar treurig van.
Maar wat dan, als het er gewoon niet is?

Eerlijk gezegd ben ik het spuugzat om steeds maar weer alleen uit te gaan. Het is echt dé manier om je eenzaam te  voelen tussen al die mensen die wel iemand hebben om bdsm-plezier mee te maken.

Daar kun je je tegen verzetten hoor, tegen die eenzaamheid, en dat doe ik ook dapper, maar vandaag lukt dat even niet.

Wending

Nou dat was weer fijn.
De meneer in kwestie moet nog wat zaken voor zichzelf op een rijtje zetten.
Dat hij wacht met het communiceren daarover tot de dag van de afspraak zelf moet ik dan blijkbaar maar voor lief nemen.

P zegt dat het nu eenmaal een risico is van het leggen van contacten via internet. Dat klopt denk ik wel.
Mijn vertrouwen in de datende mensheid heeft in ieder geval weer een flinke deuk opgelopen.
En dat kon er nog wel bij.

belle smiles...

Ik heb een paar moeilijke weekjes achter de rug. Het is een oud verhaal dat absoluut een nieuwe wending kan gebruiken.
Maar verder gaat alles goed...

belle smiles...

Pret en onzekerheid

Binnenkort neemt de Comte me mee uit eten. En behalve dat ik dat heel erg leuk vind steken oude gevoelens weer de kop op, natuurlijk vooral gevoed door een aantal minder leuke ervaringen uit een inmiddels ver verleden.
Gaat het wel door of krijg ik een half uurtje tevoren een afmelding per sms? Of hoor ik misschien plotseling helemaal niets meer van hem? Blijkt de meneer in kwestie toch een liefhebbende echtgenote te hebben? Zijn zijn doelen wellicht heel anders dan ik meen te begrijpen? Is hij van dichtbij misschien wel érg eng? Ruikt hij wel lekker? Allerlei idiote vragen steken weer de kop op.
Ik ben weer op mijn hoede.

Maar bovenal is er een leuke spanning. Bijna vergeten kriebels diep van binnen en ik geniet er volop van!

belle smiles again...